Dostąpimy swego - jak nie jego.
Chwile wytchnienia, okraszone często fetyszyzmem rodem z najulubieńszych przez nas tekstów kultury, potrafią być tożsamo budujące, jak i rujnujące obszar działania zdroworozsądkowej w ujęciu otoczenia percepcji. Innymi słowy, zanurzając się w nieopisywalną niekiedy naturalną dla naszego marzycielstwa otchłań, stajemy się nią samą, aż w końcu nic z nas samych już nie pozostaje. Czy warto ufać komuś, kogo się nie zna? Takie próby miewano na koncie, nie będąc wcale żadnym bankierem. I czyżby? Świętokradztwem nie nazwano by z pewnością posiadania szczerosrebrnej intencji, z której każda poszczególna forma wzajemności wywodzi się - jak okazja z samych swych rodzimych w nie/wierze korzeni. Komu więc tym razem powinno się wierzyć, że się zaufa - lub zaufać, że się uwierzy? Twórczość - i radość - i radosnem tryumfem: Niechaj stanie się w mogile potomków wiosny nowa nadzieja odkupienia chwały...!